Catacomben van Parijs – bezienswaardigheden, kaartjes, interessante feiten en een film voor nieuwsgierigen

Stop! Dit is het rijk van de dood!

Dit is de inscriptie bij de ingang die bezoekers verwelkomt in de catacomben in Parijs. Voor sommigen is het een waarschuwing die hun bloed nog meer doet bevriezen voordat ze de trap afdalen naar (waarschijnlijk) de grootste necropolis ter wereld. Voor anderen een prikkel die hen doet uitkijken om binnen te komen. Het hangt ervan af wie en wat ze leuk vinden. Terwijl je hier bent, merk je dat beide mensen in de rij om binnen te komen een zekere nervositeit en opwinding vertonen.
Hoe dan ook, de catacomben in Parijs zijn verrassend populair en in het hoogseizoen duurt de wachtrij voor kaartjes vaak langer dan twee uur. Zelfs buiten het seizoen zijn er zelden dagen waarop er hier geen vaste wachtrij is. Verbazingwekkend!

Dit verbaast me des te meer, omdat tickets online , via de website van de officiële distributeur, voor dezelfde prijs te koop zijn als aan de kassa. Hoewel er theoretisch zoiets bestaat als een 'lastminute'-ticket, dat op het laatste moment voor een specifiek tijdslot wordt verkocht (ongeveer 50% goedkoper), hoe groot is de kans dat je er een bemachtigt? Waarschijnlijk nul! Want 'lastminute'-tickets zijn meestal tickets die niet van tevoren online zijn verkocht. Ik zou er niet op rekenen.

Als ik naar de online reserveringskalender kijk (ik schrijf deze woorden, buiten het seizoen, in december), zie ik dat alle tickets 1,5 - 2 weken van tevoren worden verkocht en dat de weekenden een maand van tevoren volledig uitverkocht zijn. Tijdens het toeristenseizoen moet het hier een echte ramp zijn.
Maar laten we de kwestie van de kaartjes buiten beschouwing laten. Iedereen die naar binnen wil, moet het gewoon van tevoren regelen en dat is alles. Voor uw gemak, hier is het link naar online kaartverkoop voor de catacomben in Parijs – [klik].

De grootste necropolis ter wereld

Parijs wordt bewoond door ongeveer 12 miljoen mensen. Na Istanbul en Moskou is het de grootste stad van het oude continent. Na vele uren op eigen benen te hebben verkend, zult u zelf kunnen zien wat voor een krachtig centrum deze stad met 12 miljoen inwoners is. Dit zal erg belangrijk zijn in de context van het voorstellen van de omvang van de catacomben van Parijs.
Overigens zou ik eraan willen toevoegen dat Wadi-al-Salaam, gelegen in Iran, algemeen wordt beschouwd als de grootste begraafplaats ter wereld. Volgens officiële gegevens liggen meer dan 5 miljoen mensen begraven op Iraanse begraafplaatsen. Een klein fragment van de Iraanse begraafplaats is te zien op de onderstaande foto.

Ik heb niet per ongeluk ook een foto geplaatst van de grootste begraafplaats ter wereld. Stel je voor dat de catacomben van Parijs de overblijfselen van ruim 6 miljoen (!!!) mensen bevatten. Ja! Dit is geen fout! De catacomben van Parijs in dit opzicht zijn groter dan de grootste begraafplaats ter wereld, en tegelijkertijd is het bijna de helft van de huidige bevolking van de stad.
Je zou kunnen zeggen dat er onder Parijs een tweede stad ligt: ​​de stad van de doden. En dit zal niet overdreven zijn, vooral niet in het licht van de feiten waarover ik u hieronder zal vertellen.

Hoe zijn de catacomben ontstaan?

Het begon heel onschuldig in de Middeleeuwen. Parijs, dat snel groeide, had enorme hoeveelheden bouwmaterialen nodig. Gelukkig waren er niet ver van de stad, op de linkeroever van de Seine, natuurlijke afzettingen van kalksteen uit het Eoceen, perfect voor bouwmaterialen.
De exploitatie van de afzettingen begon en duurde ongeveer 500 jaar. In die tijd werd Parijs steeds groter en moesten de mijnen steeds dieper graven naar de grondstoffen om de honger van de snelgroeiende stad te stillen. Het netwerk van schachten en gangen groeide en kreeg nieuwe vertakkingen en niveaus totdat... de stad zo groeide dat deze ook het mijngebied omvatte. De operatie moest worden beëindigd.
Gebieden die ooit buiten de stad lagen, werden er onderdeel van en er begon een stad te groeien over verlaten, lege mijnwerken (momenteel districten 5 en 6 en gedeeltelijk 13 en 14).

De tweede (d.w.z. rechter) oever van de Seine trok aanvankelijk minder belangstelling vanwege de modderige grond. Het is bekend dat bouwen op modder moeilijker is. Aanvankelijk leek dit gebied een goede plek voor een veilige locatie van de belangrijkste stadsbegraafplaats. Gelegen dichtbij de stad, in een veilig en theoretisch onaantrekkelijk gebied, had het gebied alle kenmerken van een ideale plek. Dit is hoe de belangrijkste en grootste begraafplaats van die tijd ontstond: Cimetière des Innocents.
De beschikbaarheid van geschikte bouwmaterialen, steeds betere bouwtechnologieën en de vaardigheden van bouwers, evenals de rijkdom van de portemonnee van de inwoners van het zich dynamisch ontwikkelende Parijs, hebben wat voorheen onmogelijk leek, nu binnen handbereik gemaakt. De modderigheid van de grond was niet langer een probleem en de stad begon zich ook op de rechteroever snel te ontwikkelen. De tot voor kort geïsoleerde begraafplaats werd snel door de stad overgenomen en al in de 12e eeuw bevond de begraafplaats zich in het centrum, grenzend aan het belangrijkste winkelplein (nu Les Halles).

Het werd alleen maar erger. Zelfs de bouw van een drie meter hoge muur rondom de begraafplaats, bedoeld om de necropolis effectief te isoleren van de aangrenzende markt, hielp niet. De begraafplaats barstte uit zijn voegen onder de druk van nieuwe lichamen die voortdurend door de snelgroeiende stad werden aangevoerd. Het begraven van mensen in enkele graven werd onmogelijk vanwege ruimtegebrek. Er werden alleen massagraven aangelegd, waar ongeveer 1500 mensen in konden. Er werd pas een nieuw graf gegraven als het vorige vol was.
In de daaropvolgende jaren (vooral in de 14e en 15e eeuw, tijdens de pestepidemie) namen de inwoners van het district zelfs hun eigen initiatieven, door boogconstructies aan de begraafplaatsmuur toe te voegen, die (vanwege de functies die ze vervulden) in de volksmond werden genoemd mortuaria. Om ruimte op de begraafplaats terug te winnen voor nieuwe begrafenissen, werden oude graven opgegraven en de verwijderde botten opgeslagen in extra gebouwen, waardoor een bottenopslagplaats ontstond (vandaar hun naam).

Lodewijk XVI probeerde de zaak te redden door nieuwe begrafenissen te verbieden en opdracht te geven de begraafplaats buiten de stad te verplaatsen. Hij gaf echter toe aan de druk van de kerk, die zichzelf ondersteunde door vergoedingen te betalen voor begrafenissen. In ruil daarvoor verhoogde de kerk de vergoedingen radicaal, in de hoop dat ze het aantal begrafenissen op het Cimetière des Innocents zou beperken en tegelijkertijd de inkomsten niet zou verminderen.

Een ramp

Er was een ramp nodig voordat er iets veranderde. De lente van 1780 brak aan en daarmee zware regenval. Op dat moment, tijdens een van de regenachtige dagen, konden de muren van een van de gebouwen naast de begraafplaats het niet weerstaan ​​en stortten in onder de druk van dode lichamen. Alles liep uit de hand en eindigde op miraculeuze wijze niet in een enorme epidemie. Er waren radicale beslissingen nodig.
Ten eerste werd er een verbod ingevoerd op nieuwe begrafenissen op alle begraafplaatsen binnen de stadsgrenzen. Toen was het tijd voor een ander besluit: de grootste begraafplaats van Parijs, Cimetière des Innocents, moest worden gesloten, en daarmee ook alle andere kleine begraafplaatsen die binnen de stadsgrenzen actief waren. De overblijfselen zullen worden opgegraven en verplaatst naar lege locaties in verlaten kalksteenmijnen uit het Eoceen.
Alle gesloten begraafplaatsen worden vervangen door drie grote: Montparnasse, Père-Lachaise en Passy.

Dood konvooien

De gevolgen van alle hierboven beschreven gebeurtenissen en beslissingen waren nog vele jaren zichtbaar in de straten van Parijs. 'S Avonds, in het donker, reden karren bedekt met zwarte stof door de straten van Parijs tussen begraafplaatsen en mijnwerkzaamheden. Consequent, dag na dag, vervoerden ze de stoffelijke resten die van de geliquideerde begraafplaatsen waren gehaald en brachten ze naar de opslagplaats, naar de mijnwerken. Aanvankelijk namen de transporten de vorm aan van processies, begeleid door passende kerkelijke ceremonies. Na een paar jaar verloren de reizen hun heilige karakter en veranderden ze uiteindelijk in routinetransporten.
De hele operatie begon in 1795 en duurde tot 1814. Gedurende deze tijd werden de stoffelijke resten van ongeveer 6 miljoen mensen vervoerd, waaronder 2 miljoen van de begraafplaats Cimetière des Innocents zelf.
Later werd het begraven van de doden rechtstreeks in de catacomben de norm.
Op deze manier veranderden de oude mijnwerken in de grootste catacomben ter wereld en, paradoxaal genoeg, brachten ze naast de dood een parallel, nog steeds actief en niet geheel legaal leven met zich mee (hierover zo dadelijk meer).
De totale lengte van de gangen die de catacomben bij Parijs vormen bedraagt ​​bijna 300 km (!!!), waarvan ongeveer 1,5 km open is voor het publiek.

Hell's Gate - bezoek aan de catacomben

Door een vreemd toeval bevindt de ingang van de catacomben van Parijs zich in een van de twee tweelinggebouwen die ooit de toegangspoort tot de stad vormden en genaamd: Hell's Gate. Wat nog vreemder is, is dat deze naam eigenlijk niets met catacomben te maken heeft! Het is onder totaal andere omstandigheden tot stand gekomen. Historici wijzen op verschillende bronnen, maar geen enkele houdt verband met de catacomben.

Je kunt de catacomben gemakkelijk bereiken omdat er een metrohalte vlakbij is Denfert-Rochereau, waar de lijnen 4 en 6 stoppen. Het is ver genoeg van het centrum van Parijs dat ik u adviseer om uw benen en tijd te sparen en aan te raden om met de metro te komen.
Het plattegrond en de locatie van de catacomben op de kaart van Parijs vindt u hieronder.

De ondergrondse catacombentochtroute is ongeveer 1,5 km lang en vormt geen lus. Dit betekent dat je op de ene plaats de catacomben binnengaat en op een andere plaats naar de oppervlakte gaat (de uitgang is op: 21 Av. René Coty, 75014 Parijs).
De lucht in de catacomben heeft een hoge luchtvochtigheid en een temperatuur van ongeveer 14 graden.
De rondleiding door de catacomben duurt ongeveer 45 minuten. De route is niet geschikt voor mensen met mobiliteitsbeperkingen. Er zijn 131 trappen om naar beneden te klimmen en 112 bij de uitgang.
Voordat u het bezoekt, is het de moeite waard om de korte, officiële versie te downloaden en te lezen sightseeingplan – [klik], opgesteld door het museum Les Catacombes de Paris. Ik heb zojuist de hier verstrekte gids gedownload van de officiële website van de catacomben.

Godziny otwarcia catacomben in Parijs:
– dinsdag t/m zondag: 9 – 45 uur (laatste bezoekers toegelaten om 20 uur)
– gesloten op maandag en feestdagen

Toegang tot de catacomben in Parijs, GPS coördinaten:
48°50’01.9″N 2°19’56.5″E
48.833853, 2.332350 – klik en plan uw route 

Verlaat de catacomben in Parijs, GPS coördinaten:
48°49’46.2″N 2°20’03.9″E
48.829508, 2.334423 – klik en plan uw route 

Het alternatieve leven van de catacomben

Lange tijd leidden de catacomben een vredig leven. Speciaal opgerichte instellingen hielden toezicht op het functioneren ervan. Van tijd tot tijd werden op geselecteerde plaatsen schoonmaakwerkzaamheden uitgevoerd om te beschermen tegen instorting of zelfs om het gedrag van het soms optredende hoge grondwater te reguleren. Er werden zelfs speciale beluchtingsschachten gemaakt. Een deel van de botten werd gerangschikt en er werden aparte kamers gecreëerd met gedenkplaten.

Katafielen

In de jaren zestig veranderde er iets. Er begon een toegenomen belangstelling voor de catacomben te komen van kleine groepen studenten die verbonden waren aan de Paris National School of Mining en de Faculteit Farmacie van de Universiteit van Parijs. Beide universiteiten bevinden zich in een gebied met een dicht netwerk van tunnels uit voormalige mijnen, en hun beide kelders hadden een directe verbinding met het labyrint van mijngangen. Het maakte het mogelijk directe toegang tot de catacomben van Parijs, rechtstreeks vanuit de universiteitsgebouwen.
Sommigen gingen op zoek naar informatie over het ondergrondse labyrint in universiteitsbibliotheken, terwijl anderen begonnen met ondergrondse exploitatie en het maken van hun eigen kaarten van mijnlabyrinten. Handgetekende kaarten werden al snel de beste en belangrijkste bron van informatie over de locatie van ondergrondse galerijen. Vanwege het onvermogen om ze te kopiëren (toen waren er geen apparaten om snel te kopiëren en bestond internet niet), waren de kaarten alleen beschikbaar voor een kleine, geselecteerde groep enthousiastelingen die volledig opgingen in het verkennen en leren over de catacomben. Ze kregen snel een naam katafilidwz catacombe-liefhebbers.

Het nieuws over de ondergrondse stad bij Parijs verspreidde zich snel en trok steeds meer nieuwsgierige mensen. Niet iedereen was alleen geïnteresseerd in het ontdekken en beschrijven ervan.
Er verschenen groepen die misbruik maakten van de beslotenheid van de ondergrondse om daar illegale activiteiten te ontplooien. Er waren ook liefhebbers van verschillende soorten rituelen, waarvoor de catacomben een perfecte achtergrond creëerden. In de grootste bekende ondergrondse kamer, genaamd “Z's kamerEr was zelfs een (illegaal) concert van een klassiek orkest, waar ruim 100 mensen naar luisterden. Daarna volgden nog andere concerten: van jazz tot rock (foto's van Room Z vind je verderop in de tekst).
Sommige bezoekers van de ondergrondse verwachtten daar waardevolle spullen aan te treffen (waarschijnlijk tussen de stoffelijke resten van de doden), en sommigen voerden geplande overvallen uit. De kelders waren niet alleen verbonden met de kelders van de universiteiten die ik noemde, maar ook met andere gebouwen in hun omgeving. Lange tijd werden fragmenten van de opgravingen bijvoorbeeld door Parijse brouwerijen en distilleerderijen gebruikt voor het opslaan en rijpen van eindproducten. Rogue search-partijen hadden de catacomben niet hoog in het vaandel staan. Dus verwoestten ze wat hun interesse niet wekte en geen materiële waarde voor hen had.

Interessant feit:
Vrij recent, in 2017, was er veel nieuws over de diefstal van 300 flessen oude wijn, ter waarde van in totaal 250 euro, uit een van de privékelders. De dieven braken rechtstreeks vanuit de catacomben de kelder binnen en haalden er zo de wijn uit.
Maar laten we teruggaan naar de jaren zestig, de twintigste eeuw.

De wilde verkenningen van de catacomben gingen een aantal jaren door, ondanks dat de stad in 1955 een totaalverbod op de toegang daartoe instelde. Pas in 1981 besloot de stad het te vestigen speciale politie-eenheid (De zogenaamde. ERIC-groep) verantwoordelijk voor het beschermen, vangen en bestraffen van illegale bezoekers aan de catacomben. De commandant van de politie-eenheid was Jean-Claude Saratte, bekend als de "eerste katafiele", als jongeman die deelnam aan de eerste, spontane ontdekkingen van de ondergrondse en jarenlang verbonden was met de katafiele verkenning van catacomben. Tot aan zijn pensionering in 2000 werkte hij samen en onderhield hij voortdurend contacten met catafilgroepen die zich richtten op de verzorging en bescherming van catacomben tegen vernietiging door de zogenaamde “toeristen” en gewone vandalen.
Bijna voortdurend in de catacomben voorzagen de cataphyles de politie van informatie over ongewenste ondergrondse gasten, en de politie deed de rest. Saratte hield de identiteit van de catafils die met de politie samenwerkten geheim.
De grote verandering kwam toen Jean-Claude Saratte met pensioen ging bij de politie. De betrekkingen tussen de Catafil en de politie zijn definitief verslechterd. De politie was steeds meer bereid radicale methoden te gebruiken om de toegang tot de catacomben te beperken, waarbij doorgangen werden geblokkeerd door delen van de ondergrondse gangen met beton te vullen. De methode die algemeen bekend staat als betoninjecties was volgens catafili in strijd met de basisprincipes van de zorg voor het erfgoed van de catacomben, waardoor historische fragmenten van de tunnels onomkeerbaar werden vernietigd.
Het conflict tussen cataphiles en de politie werd in de loop van de tijd heviger. Het kwam zelfs op het punt dat de catafils de politie volgden, en niet andersom. Tijdens de uitgevoerde activiteiten onthulden de catafilers dat sommige politieacties nep waren. Plaatsen waar theoretisch concrete files hadden moeten ontstaan ​​(hier werd veel geld voor betaald) bleven leeg.
Catacombs beschuldigde de politie er openlijk van dat de afdeling die is opgericht om de catacomben te beschermen geen enkele beschermende activiteit uitvoert en nooit in de catacomben verschijnt, maar zich bezighoudt met 'lucratieve milieuactiviteiten'.
De daaropvolgende jaren brachten een verdere intensivering van de betrekkingen met zich mee. Dankzij de politie werden ongeveer 300 ingangen van de catacomben gelast, opgebouwd en gebetonneerd, waardoor er nog maar een paar overbleven. Binnen de loopbruggen werden veel nieuwe betonnen scheidingswanden gebouwd, die het niet alleen onmogelijk maakten om door de catacomben te bewegen, maar ook de luchtstroom blokkeerden.

Momenteel ontgrendelen catafils regelmatig geselecteerde ingangen, waaronder: het snijden van lasnaden en cementverbindingen met slijpmachines. Op veel plaatsen schoppen ze, in plaats van moeilijk te breken sloten te ontgrendelen, de zogenaamde “kattenluiken” (vooral rond betonnen files) smalle, claustrofobische tunnels die obstakels ontwijken. Veel van deze kattenluiken, die als alternatieve ingang dienen, zijn gebouwd in de metrotunnels van Parijs, grenzend aan steengroeven. Sommige illegale ingangen leiden ook via rioolputten.

Je kunt enkele foto's van de catacomben zien in de onderstaande dia's (scroll naar links en rechts). De eerste foto toont Room Z, waar de eerste concerten plaatsvonden. Ik wil erop wijzen dat de catacomben alleen op foto's zo mooi en helder zijn. Normaal gesproken is het hier diep donker:

.

Illegale toegang tot de catacomben in Parijs

Momenteel is de toegang tot de catacomben, afgezien van het korte fragment dat open is voor het publiek, ten strengste verboden en onderworpen aan vervolging door de politie, en het conflict tussen cataphiles en de politie gaat door.
Wat de politie blokkeert, deblokkeren de cataphs. Waar het onmogelijk is om er doorheen te gaan, graven ze nieuwe tunnels.
De cataphile-gemeenschap bestaat uit enkele tientallen tot enkele honderden mensen en bewaakt de geheimen van de catacomben krachtig. Hij is terughoudend tegenover eenmalige gasten (zogenaamde toeristen). Toeristen zijn niet welkom in de catacomben.
De toegang tot de catacomben is niet alleen illegaal, maar is momenteel ook buitengewoon moeilijk en gevaarlijk. Beperkt aantal ingangen en hun aard (rioleringsputten, actieve metrogangen, enz.), en tegelijkertijd voortdurend veranderende indeling van gangen, handmatig gegraven claustrofobische holen (kattenpantoffels), verstoorde luchtcirculatie door betonnen pluggen, stijgend grondwaterpeil waardoor overstromingen... dit alles zorgt ervoor dat... steeds meer mensen bereid zijn de catacomben met eigen ogen te zien :)

De catacomben hebben geen eigen plattegronden en de online beschikbare kaarten zijn misleidend en geven niet de werkelijke indeling van de gangen weer. Ik heb talloze online bronnen over dit onderwerp geraadpleegd en vrijwel iedereen is het erover eens: de catacomben betreden zonder een gids die gespecialiseerd is in het verkennen ervan, zou rampzalig zijn . Je kunt in deze ondergrondse ruimtes heel snel de weg kwijtraken. Er is online een schat aan informatie te vinden over mensen die de catacomben nooit levend hebben verlaten, of die gelukkig pas dagen later in een staat van extreme uitputting werden gevonden.

Cataphiles brengen veel tijd door in de catacomben en vullen vaak een groot deel van hun leven. Ze leven hier soms dagenlang zonder naar de oppervlakte te komen. Ze slapen, koken, eten, drinken en voeren soms zelfs kleine bouw- en beveiligingswerkzaamheden uit. Ze maken regelmatig de catacomben schoon en verzamelen de overblijfselen van ongenode gasten en ontdekkingsreizigers zonder cultuur en respect voor de plaats die ze bezoeken.
Er wordt soms muziek gehoord in de catacomben en er worden cataphile-evenementen gehouden. In 2004 ontdekte de Parijse politie zelfs een volledig uitgeruste ondergrondse bioscoop met een scherm, een projector en een bibliotheek met horror- en duistere films. De bioscoop was uitgerust met een bar, tafels en stoelen. Toen een politie-eenheid een dag later de installatie kwam ontmantelen, vonden ze niets anders dan een briefje dat in het midden van de kamer was achtergelaten met de inscriptie: niet kijken.
In 2014 werd met toestemming van de Franse regering de enige speelfilm "As Above, So Below" in de catacomben opgenomen. Natuurlijk is het een horrorfilm. Tijdens het filmen zijn er geen setwijzigingen aangebracht. Alleen de piano en de auto werden naar binnen gesleept en vervolgens in brand gestoken. De film kreeg negatieve recensies en wordt niet goed ontvangen.

Voor iedereen die toch nieuwsgierig is naar het ondergrondse leven, deel ik hieronder een video van de illegale verkenning van de catacomben, opgenomen door een van de Poolse ontdekkingsreizigers. Ik denk dat het de nieuwsgierigheid zal bevredigen van degenen die geïnteresseerd zijn in het onderwerp, het idee zal voorkomen om illegaal de catacomben binnen te gaan, en dat de overblijfselen van de doden begraven in de catacomben vrede zullen hebben.

Waarschuwing!
De film kent een aantal sterke momenten (het presenteren van een troon gemaakt van menselijke botten, het lopen door ‘kattenluiken’ en het doorlopen van gangen met menselijke resten). Voor gevoelige mensen en kinderen raad ik het kijken niet aan.

Parijs sightseeingplan

Deze inzending maakt deel uit van een zeer gedetailleerd plan voor een bezoek aan Parijs dat ik heb ontwikkeld. Het plan is gratis verkrijgbaar en kunt u lezen op: Bezienswaardighedenplan voor Parijs - kaart, tickets, attracties, monumenten, accommodatie, interessante feiten

Accommodatie (legaal) nabij de catacomben

Hieronder vindt u enkele volledig legale suggesties voor accommodatie in de buurt van de catacomben. Als interessant feit wil ik er alleen aan toevoegen dat een online tussenpersoon in de verhuur van privé-accommodaties (Airbnb) Parijs in 2015 350 euro betaalde als onderdeel van zijn reclamecampagne, in ruil voor de mogelijkheid om één legale overnachting in de catacomben te organiseren. . Er was geen tekort aan geïnteresseerden, en een moeder en haar zoon maakten uiteindelijk gebruik van het aanbod van bed & breakfast (voor zover ik me herinner kon de bed & breakfast niet worden gekocht, maar zou worden gewonnen in een wedstrijd ter promotie van de bedrijf).

Beschouw de hotels die ik hieronder heb geselecteerd als een hint en een startpunt voor verdere zoekopdrachten. Als u op een van deze aanbiedingen klikt, gaat u naar de website van dat hotel en – nog belangrijker – wordt een lijst met vergelijkbare aanbiedingen gegenereerd. Dit zal uw zoektocht zeker vergemakkelijken en u waarschijnlijk in staat stellen snel een bevredigende accommodatie te vinden.

Hotel Le Clos d'Alésia – [klik]

Tipi – [klik]

Graphik Montparnasse – [klik]

Belangrijk voor mij!

Geef het artikel een goede beoordeling (5 sterren gewaardeerd 😀)!
Het is gratis, een voor mij is het heel belangrijk! De blog leeft van het bezoek en heeft daardoor de kans zich te ontwikkelen. Doe het alsjeblieft en... alvast bedankt!

Als je mijn gidsen leuk vindt, zul je degene die ik heb gemaakt zeker nuttig vinden gidscatalogus - [klik]. Daar vindt u kant-en-klare ideeën voor uw volgende reizen, beschrijvingen van andere toeristische bestemmingen en een alfabetische lijst met gidsen onderverdeeld in landen, steden, eilanden en geografische regio's.

Ik ben ook aan het posten link naar Facebook-profiel - [klik]. Voer in en druk op "volgen", dan mis je geen nieuwe, inspirerende inzendingen.

Nou ja, tenzij je dat liever hebt Instagram. Ik ben geen social media-demon, maar je kunt altijd rekenen op iets leuks om naar te kijken mijn instagramprofiel - [klik]. Het profiel accepteert graag elke volger die het leuk vindt.

Ik heb ALLE reacties gelezen (en vaak). Onder elk ervan zou ik dat kunnen schrijven Hartelijk dank, omdat je echt bent fantastisch. Ik kom vaak terug op reacties omdat ze mij motivatie en energie geven. Voor mij is dit van onschatbare waarde een schat aan goede emoties!
Bedankt hiervoor hier (ik wil de opmerkingen niet vervuilen met herhaalde dankbetuigingen). Weet dat door hier een vriendelijk woord achter te laten, je heel goed werk voor mij doet!

Ik stel de inhoud die ik maak gratis beschikbaar, met behoud van het auteursrecht, en de blog wordt ondersteund door advertenties en samenwerking met partners. Daarom worden er automatische advertenties weergegeven in de inhoud van de artikelen en zijn sommige links affiliate-links. Dit heeft geen invloed op de uiteindelijke prijs van de dienst of het product, maar ik ontvang mogelijk een commissie als u advertenties weergeeft of bepaalde links gebruikt. Ik raad alleen diensten en producten aan die ik goed en nuttig vind. Sinds het begin van de blog heb ik geen enkel gesponsord artikel gepubliceerd.

Sommige lezers die de informatie hier erg nuttig vonden, vragen me soms hoe ze de blog kunnen ondersteunen? Ik voer geen collectes of steunprogramma's uit (zoals: patronite, collecte of "koop een koffie"). De beste manier is om links te gebruiken. Het kost je niets, en de steun voor de blog genereert zichzelf.

Pozdrawiam